Dinsdag 13 september : de kers op de taart, maar niet voor mij

Zoals gevreesd, is het voor mij echt onmogelijk mee naar de top te gaan. Kan zelfs niet uit mijn bed, ben zo draaiierig als wat.

Ons 12-koppig groepje is dus gekortwiekt tot 10 om naar de Monte Perdido te vertrekken.

Ik lig tot 11.40 u in bed en word wakker door de poetsvrouw die de kamer komt kuisen. Het is een heel lief meisje, ze spreekt redelijk vlot Engels en vertelt dat ze 3 maanden per jaar in de refugio Góriz woont, en 9 maanden in een andere refugio. Haar vriend blijkt de kok te zijn, die dus het ganse jaar met haar samen is. Het zou denk ik wel heel moeilijk zijn dit werk te doen met een partner die elders verblijft, immers vanaf de refugio kan je enkel te voet weg of met een helikopter. Kilometers in de omtrek is er niets dan wilde natuur.

Beneden heb ik eerst een babbel met Jos, één van onze vrijwilligers. Hij verzekert mij dat hij in elk geval in de refugio gebleven zou zijn, ook als ik wel mee vertrokken was, want hij is zelf ook moe. Dit wordt me die avond door verschillende mensen bevestigd, gelukkig maar, want anders zou ik me wel schuldig gevoeld hebben dat hij door mij de top niet zou kunnen halen. Nu ben ik toch blij dat ik hier niet alleen moet blijven.

’s Middags eet ik het ontbijt van die dag, 2 broodjes met wat jam. Daarna ga ik weer een beetje rusten terwijl Jos een wandeling gaat maken. Nadien doe ook ik een piepklein wandelingetje tot aan de rivier.

Daarna is het samen met Jos wachten tot iedereen terugkomt. Met mijn wandelstokken, een hemd van Jos en een (stinkende) t-shirt van mij maken we 2 vlaggen om mee te zwaaien van als we onze 10 dapperen in de verte zullen zien aankomen.

Jos en Channe wuivend naar de 2e groep

Om 18 u zien we de eersten in de verte : Martine, Nicole en Frieda. Ze zijn doodop. Ze zijn tot ongeveer 3200 m geraakt, een ongelooflijke prachtprestatie.

Een uurtje later komen degenen die de top haalden: Heidi, Sandra, Ingrid, Chris, Hilde, Robert en Joohan. Een ongelooflijk dikke proficiat aan alle 7 !!! Dit is een ervaring die ze nooit meer zullen vergeten !

Onze 7 helden op de top, samen met Geert en Koen - met dank aan Stef voor de foto

Van als ze binnen gehoorsafstand zijn, zingen we uit volle borst (nou ja, bij mij is dat iets minder ;o)) ons zelfgemaakte Monte Perdidolied. De aanwezige Spanjaarden herkennen meteen de melodie van Una paloma blanca en klappen enthousiast mee.

Na het avondmaal bezorgt Robert hen de Spaanse versie van ons lied, waarop ook zij het meermaals uit volle borst zingen. Het geeft ons een heel fijn en warm gevoel dat ook de anderen die de Monte Perdido beklommen hebben, ons enthousiasme kunnen delen door “ons” lied te zingen !

Sandra heeft voor mij van op de top een steen meegebracht, waarop ze zelf iets prachtigs geschreven heeft. Ze heeft deze steen de ganse weg naar beneden op haar hart gedragen, en ik ben er haar enorm dankbaar voor. Het is één van de prachtigste geschenken die ik al ooit in mijn leven kreeg. DANK JE WEL, Sandra !!!

Gelukkig zijn er ook nu weer de kinesisten om alle stramme spieren los te maken. Ik hoop echt dat zij beseffen wat een ongelooflijk groot godsgeschenk uit de hemel ze zijn ! Ik weet echt niet hoe we deze 10-daagse zonder hen geklaard zouden hebben ! Via deze weg nogmaals 1000 maal dank aan Mark, Nicole en Jos !

Uiteraard vind ik het spijtig dat ik niet mee naar de top ben kunnen gaan, maar ook niet meer dan dat. Ik vind het niet erg, ben ook totaal niet jaloers op degenen die wel konden vertrekken en al dan niet de top haalden.

Toen de journalist van Leven mij voor ons vertrek vroeg : “Wanneer is Monte Perdido voor jou geslaagd?”, heb ik geantwoord : “Monte Perdido is nu al geslaagd voor mij door alles wat ik meegemaakt heb in Lustin”. En daar blijf ik nog steeds bij. Ik voel mij dus zeker niet mislukt, integendeel. Vind dat ik ook hier mijn fysieke grenzen al fenomenaal verlegd heb. Hopelijk denken de 11 anderen er voor zichzelf ook zo over.

Maandag 12 september : 2e dag van de 4-daagse

Gitte heeft gisteren een prachtprestatie geleverd, haar eigen top bereikt, en er wordt beslist dat zij zich de volgende 3 dagen lekker in de watten mag laten leggen door de vrijwilligers.

Zelf heb ik inmiddels gigantisch keelpijn en lichte koorts. Ik vind het medisch totaal niet verantwoord om nog verder te gaan, maar moet van Ilse toch mee.

Het is een loodzware wandeling, nog moeilijker dan gisteren. Wel weer prachtige natuur van begin tot eind, maar ik kan er niet van genieten omdat ik me zo beroerd voel. We wandelen o.a. door de Cañón de Añisclo. De ganse dag is het zeer steil en we zien voor het eerst edelweissjes en ook marmotten.

Om 17.45 u bereiken we de refugio van Góriz (op 2160 m hoogte), een bemande refugio waar we 2 nachten zullen slapen.

In vergelijking met de onbemande van gisteren is dit een 3-sterrenhotel. Enkel de douches en de Franse wc’s zien er allesbehalve proper uit.

Na 2 dagen kunnen we eindelijk onze bergschoenen eens uittrekken, in de refugio zijn er nl. voor iedereen clogs ter beschikking.

We slapen in stapelbedden van 3 hoog en wat dat betreft heb ik voor één keer geluk, want ik trek een nummer dat beneden ligt.

Bij aankomst wil ik eigenlijk het liefst van al onmiddellijk in bed gaan liggen, want mijn keelpijn is in de loop van de dag nog erg toegenomen, en ik heb ook verschrikkelijk pijn aan mijn luchtpijp, een zware hoest en hoge koorts.

Gelukkig is er een dokter in de zaal – beter gezegd onder onze 12 deelnemers, die bovendien ook nog antibiotica en hoestsiroop blijkt bij te hebben. DANK JE WEL, Robert, ik weet niet wat ik daar zonder jou gedaan zou hebben!!!

Net als gisteren komen ook de kinesisten ter plekke om onze pijnlijke spieren te masseren. Ze zijn een geschenk uit de hemel !

Dan hebben we nog een half uurtje bespreking buiten, over de dag van morgen. Dan wordt er nl. naar de top van de Monte Perdido geklommen en weer terug gedaald tot aan de refugio, voor velen onder ons toch het belangrijkste doel van dit ganse project.

Ik voel echter heel goed dat de kans uiterst miniem zal zijn dat ik morgen mee zal kunnen, maar heb op dit moment teveel koorts om er mij echt iets van aan te trekken.

De anderen krijgen een 4-gangenmenu aangeboden, maar ik eet alleen nog wat soep en kruip dan mijn bedje in.

Zondag 11 september : vertrek 4-daagse

Een uur later (om 9 u) dan voorzien vertrekken we met Koen (onze gids voor 4 dagen) vanuit Miraval (op ongeveer 800 m hoogte) op weg naar San Vicenda (op 1720 m hoogte). Volgens Geert en Ilse is de “wandeling” van vandaag haalbaar voor iedereen.

Koen, onze gids

Het eerste deel gaat door een bos en, zoals de meesten onder jullie weten, laat mij in een bos wandelen en ik ben de gelukkigste mens ter wereld.

Nadien komen we aan het nationaal park “Ordesa y Monte Perdido”, waar we 4 dagen zullen doorwandelen. Het park is nl. 15.608 hectare groot!

Met dank aan Heidi voor de foto

Rond 13.30 u kunnen we eten en zowaar een uurtje rusten.

Daarna wordt het moeilijker en moeilijker : steeds stijgen, dikwijls op schuine hellingen. De wandeling is uiteindelijk veel zwaarder dan ik had verwacht (maar wel heel mooi), en duurt in totaal zeker 9 uur i.p.v. 6 à 7 uur zoals gezegd was. Onderweg zien we koeien, lammergieren, paarden en schapen.

Tegen 19 u komen we aan de onbemande refugio waar we de nacht zullen doorbrengen. Het is de bedoeling dat er 6 mensen in de refugio slapen, en de anderen in tenten.

In mijn ogen kan je de refugio beter een stal noemen. Ik word er misselijk van de geur, en het is er allesbehalve proper. Er is enkel een soort betonnen vloer en 2 betonnen verhogingen waar je op kan slapen. Geen vensters.

Tevoren had ik gezegd dat ik niet in een tent wilde slapen omwille van mijn rug, maar als ik dit hier zie en ruik, verander ik toch van idee. Maar dat doet bijna iedereen : bijna niemand wil hier binnen slapen.

Na een stevige discussie ga ik uiteindelijk toch binnen slapen, in het gezelschap van Joohan en Robert (’t is eens iets anders, met twee mannen slapen hahaha), en slapen alle anderen in een tent buiten. Het is wel oppassen geblazen waar je de tenten neerzet, of waar je ’s nachts gaat plassen, want overal ligt koeiemest.

Mijn keelpijn is weer fors toegenomen.

Zaterdag 10 september : reflectie en voorbereiding 4-daagse

Tot 9.30 u in bed gelegen. Alles doet pijn. Gelukkig komen de kinesisten. Marc zegt dat ik wel een halve dag kine zou kunnen gebruiken, maar dat gaat uiteraard niet.

Na de kine volgt er een relaxerende yogasessie, gegeven door Nicole en Sandra. Ze doen dat ontzettend professioneel en het is heel ontspannend.

Terwijl Chris en Martine een heerlijk Grieks slaatje bereiden en ik deze blog zit te schrijven, gaan Heidi, Frieda, Gitte, Ingrid en Hilde zwemmen in de rivier vlak voor ons huis. Het water is ijskoud.

Na de middag blikken we terug op de voorbije 2 dagen. We moeten antwoorden op 2 vragen : Welke talenten van jezelf heb je getoond/ingezet? Wat heb je gegeven aan/ontvangen van de andere(n)?

Op de eerste vraag antwoord ik : volharding (want zonder dat had ik de Klettersteig nooit volgehouden).

Op de tweede vraag : ontvangen : aanmoedigingen, geduld en praktische hulp bij de Klettersteig, de handmassage van Nicole en een luisterend oor van Robert.

Gegeven : buiten de keer dat ik mee avondeten hielp maken, heb ik het gevoel dat ik nog niet veel kunnen geven heb, mede door het feit dat ik me niet zo goed voelde.

Ook hier worden weer enkele opmerkelijke uitspraken gedaan, zoals :

-          je mag zijn wie je bent

-          wil je je geluk of wil je je gelijk?

Daarna krijgen we van Geert en Ilse uitleg over de 4-daagse, plus een zeeeeer gelimiteerde lijst van wat we in onze rugzak mee mogen nemen, zowel individueel als voor de groep.

Zelf zal ik helaas niets voor de groep dragen, want wegens mijn rug zal al een groot deel van mijn spullen door een vrijwilliger gedragen worden, waarvoor nu reeds hartelijk dank!

Vrijdag 9 september : Klettersteig

Vandaag gaan we Klettersteig doen. Geert legt op voorhand goed uit wat dat allemaal exact inhoudt en iedereen verdeelt zich in groepjes van 3. Degene die het meest zeker is van zichzelf gaat voorop, de minst zekere in het midden. Ik zit in de vierde groep, midden tussen Heidi en Gitte.

Als de derde groep vertrokken is, blijkt het uiteindelijk voor Martine toch te zwaar te zijn, en vormen wij een groepje van 5 : Ingrid voorop, gevolgd door Robert, Gitte, mezelf en Heidi. We zijn allemaal met touwen aan mekaar gemaakt en uiterst goed beveiligd. Elk groepje heeft ook een begeleider mee, bij ons is dat Geert.

Gelukkig heb ik al een Klettersteig gedaan in Lustin, want anders zou dit me nooit gelukt zijn.

Uiteindelijk blijkt deze Klettersteig veeeeel zwaarder dan die in Lustin, ik moet mijn arm- en beenspieren serieus overbelasten.

Maar ik krijg ontzettend veel aanmoedigingen van Gitte en van Heidi. Ik ben hen (en uiteraard ook Ingrid, Robert en Geert) ontzettend dankbaar voor hun geduld én voor hun hulp.

Met dank aan Heidi voor de foto

Tegen het eind (na 5 uur Klettersteig!) moet ook Channe nog een handje komen helpen, want ik (en ik vermoed ook de meeste anderen) ben totaal kapot.

Het is uiteindelijk bijna 23 u eer we weer thuis zijn, en dan moeten we nog eten!

Zowat iedereen staat van kop tot teen vol blauwe plekken en heeft overal pijn.

Gelukkig mogen we morgen lang uitslapen en staan er geen zware activiteiten op het programma.

Voor de geïnteresseerden : op http://www.youtube.com/watch?v=eq3_BHl-WUM vind je een filmpje (met andere personen) van de Klettersteig die wij gedaan hebben. Het duurt 5’25", maar is echt de moeite om tot het eind te blijven kijken!

Alleen het rappellen (afdalen aan een touw) was er bij ons niet bij, de ladders, de ijzeren haken in de rotsen, het zeer smalle bruggetje en de grot met water wel. 

Donderdag 8 september : wandeling

Reeds van 5 u wakker en nog steeds keelpijn. Voel mij een wrak. :o(((

Na het ontbijt buiten – het is nog behoorlijk fris – hebben Geert en Ilse een heleboel ludieke/speciale kaarten voor ons uitgestald. We mogen er elk één uitkiezen die onze hoop voor de volgende 10 dagen uitdrukt, en een tweede kaart of een symbool kiezen die onze vrees uitdrukt. Vervolgens mogen we per 2 het hierbijhorende verhaal aan elkaar vertellen, waarop nadien de andere jouw verhaal aan de groep vertelt. Gitte en ik blijven als laatsten over.

Sommigen doen prachtige uitspraken, waarvan ik er hier enkele citeer:

-          Zoals takken aan een boom, groeien wij elk in een andere richting, maar we hebben wel dezelfde wortels.

-          Je mag je tranen laten lopen, want dat is een teken dat het bloemetje water nodig heeft.

-          Ik probeer te ontsnappen aan het “moeten” door hetgeen ik moet doen, te doen met een blij hart.

-          Een kers komt nooit alleen. In elk klein moment zit een kers. Die allemaal samen vormen een kersenvlaai.

Voor mij persoonlijk is mijn hoop dat we op deze dagen als groep goed zullen samenwerken, mekaar letterlijk helpen waar nodig maar ook mekaar steunen in moeilijke momenten.

Mijn vrees is dat mijn keelontsteking roet in het eten zal gooien.

Net voor het middageten krijg ik een zalig ontspannende handmassage van Nicole. Merci Nicoleke, je mag dat nog doen!

P.S. Voor alle anderen: de eerste keer is gratis! ;o)

Na het middageten is er een wandeling gepland. Eerst 2 km bergop – in een ondertussen loden hitte, in de zon is het zeker meer dan 30° -, daarna tot aan een rivier waar we kunnen pootjebaden of zwemmen, en daarna weer naar huis. We zullen ook langs het huis komen waar de vrijwilligers verblijven.

Ilse schat in totaal 5 uur weg te zijn. Aangezien ik mij nog steeds beroerd voel en doodmoe ben, besluit ik met pijn in het hart alleen “thuis” te blijven.

Ik ga een uur op bed rusten, maar kan ondanks de vermoeidheid niet slapen. Daarvoor ben ik net iets té emotioneel.

Nu zit ik hier in Miraval buiten in een ongelooflijk prachtige en vooral rustgevende omgeving deze blog te schrijven, en ben ik uiteindelijk wel blij dat ik niet meegegaan ben.

Heb al veel aan Martine gedacht, van wie ik weet dat ze niet tegen de hitte kan. Hoop dat ze het volhoudt – en alle anderen ook natuurlijk, en hoop ook dat het tegen zondag, als we aan onze 4-daagse beginnen, toch wat minder warm zal zijn. Want in dit weer 6 à 7 uur stappen zou niet van de poes zijn.

Maar ik ga vooral proberen het van dag tot dag te bekijken.

Vind het wel heel erg dat je geen gsm-bereik hebt. Heb vanmorgen nochtans een gesproken bericht van François ontvangen, maar de sms die ik hem probeerde te versturen, staat nog steeds bij niet-verzonden berichten. Hoop maar dat hij zich niet ongerust zal maken.

Net als ik wil beginnen lezen, komt Gitte weer toe, samen met Jo, Ria en Channe. Gitte vertelt dat het eerste stuk van de wandeling loodzwaar was, enorm stijgen en dat in die hitte!

Channe, Gitte en ik maken samen het avondeten klaar.

Als de anderen om 19.30 u toekomen, weten ze dat wel te appreciëren.

Woensdag 7 september : vertrek

This is it!

Het is 16.40 u. We zitten op het vliegtuig richting Zaragoza. Kan het nog niet geloven.

Eergisteren werd het al echt toen ik mijn valies maakte, en mijn rugzak met slaapzak en –mat naar Heidi bracht. Jo neemt die mee met de auto.

Vandaag ben ik al de hele dag erg emotioneel. Ben dat sowieso al van nature, maar vandaag zijn er een behoorlijk aantal traantjes gevloeid.

Nochtans zou ik nu een gat in de lucht moeten springen, want na 8 maanden intense voorbereiding is het eindelijk zover.

Maar vanmorgen had ik opeens het gevoel dat ik François vreselijk ga missen, en ook het feit dat ik nog steeds keelpijn en lichte koorts heb en mij eigenlijk doodmoe voel, doet geen goed aan mijn emoties.

Om 12.45 u komen Martine en Marc ons oppikken. Het is fijn dat ik de hele rit met mijn hoofd op François’ schouder kan liggen.

In de luchthaven van Charleroi worden we opgewacht door Sabine en Elsy. Het is een heel gedoe om ons allemaal samen op de foto te krijgen, want iedereen is nog afscheid aan het nemen van de partner of meegekomen familie en/of vrienden.

Samen met Sabine van OB

Sabine heeft nog een verrassing voor ieder van ons: een gedichtje, gemaakt met de beginletters van al onze voornamen, en een steentje, meegebracht van de Monte Perdido, waarop het woord met jouw beginletter staat. Op het mijne staat “moed”. Daar ben ik reuzeblij mee.

Na een koffietje (voor Martine ;o)) of een cola light en water (voor mij, 6,70 euro!) kunnen we inchecken. Voor mij is dat al een heel avontuur op zich, het is pas de tweede keer in mijn leven dat ik vlieg.

Waar ik vooral blij voor ben, is dat we effectief alle 12 meekunnen. Hopelijk haalt elk van ons uit dit grote avontuur de voldoening die hij/zij ervan verwacht.

Ikzelf hoop ook dat ik mij vanaf morgen beter zal voelen, dan kan het voor mij sowieso al niet meer stuk.

25 minuten vroeger dan gepland landt het vliegtuig in Zaragoza. We hebben een afspraak met een bus die ons komt oppikken en ons tot op 4,2 km van onze bestemming brengt. Daar proberen we tevergeefs via gsm contact te maken met Geert, die ons met het OB-busje zal komen halen om de kronkelige grindweg te volgen. Maar in Miraval, waar we 8 van de 12 dagen zullen verblijven, is er slechts af en toe gsm-bereik.

Dus maar naar de vrijwilligers gebeld die hoger logeren. Ilse, Channe en Ria komen een deel van onze bagage oppikken en even later is ook Geert er.

Ik ben inmiddels zo beroerd als wat, koorts en keelpijn is weer in alle hevigheid toegenomen.

Eenmaal aangekomen blijken we in 2 bij elkaar liggende huizen te logeren.

Martine en ik logeerden in dit huisje, samen met Chris, Gitte, Joohan en Robert

We moeten ons dus verdelen en beslissen wie bij wie slaapt. Bovendien moeten de meesten in een 2-persoonsbed slapen. Martine stemt er gelukkig mee in het bed met mij te delen hahaha!

Iedereen gaat nog wat eten, maar voor mij is het meer dan welletjes geweest en ik kruip om 0.20 u doodop mijn bed in.