Interview voor Leven

Vorige week dinsdag was ik uitgenodigd bij Heidi thuis, samen met Marc Peirs, journalist voor o.a. Radio 1 en eveneens voor het tijdschrift Leven van de Vlaamse Liga tegen Kanker.

Bedoeling is in Leven een artikel te publiceren over het ganse Monte Perdidoproject, maar met een interview voor we vertrekken (nu dus) en een interview nadat we terug zijn.

Heidi vergastte ons op een overheerlijk wokgerecht en achteraf ook nog een zelfgebakken taart. Tussen hoofdschotel en dessert werd dan het interview afgenomen.

Alles verliep in een heel gemoedelijke sfeer, Marc doet dat schitterend, je merkt ook wel dat hij al heel veel (ex-) kankerpatiënten geïnterviewd heeft.

Hij had een aantal vragen voorbereid, waarop Heidi en ik om beurten mochten antwoorden.

Uiteraard ging het over o.a. onze motivatie om aan dit project deel te nemen en onze verwachtingen.

Ik ben heel erg benieuwd of bij het na-interview onze verwachtingen ingelost zullen zijn! Wat mezelf betreft, na mijn recente Lustinweek, ben ik ervan overtuigd dat dit niet anders kan, er zou al heel veel moeten tegenvallen opdat het niet zo zou zijn, en daar gaan we natuurlijk niet van uit.

Wat we met dit interview vooral hopen te bereiken, is zoveel mogelijk (ex-) kankerpatiënten de boodschap te kunnen meegeven dat met kanker je leven niet stopt, dat je nog zoveel dingen wél kan, zelfs dingen die je nooit voor mogelijk had gehouden, dat er na kanker kracht kan komen.

Als we dat zouden kunnen bereiken, heeft het ganse Monte Perdidoproject voor ons nog een extra meerwaarde gekregen!

Lustin 11 tot 15 juli

Zoals aangekondigd in mijn vorig bericht zijn François en ik, samen met Robert en 4 tot hiertoe voor ons onbekende dames, een week naar Lustin geweest.

Niet zomaar een week, maar eentje die, naast de tweejaarlijkse tiendaagse in de Spaanse Pyreneeën, jaarlijks door Outward Bound in onze eigen Belgische Ardennen georganiseerd wordt, eveneens voor (ex-) kankerpatiënten.

Maandagmorgen maakten we al snel kennis met Dominique, die met ons zou meerijden.

In Lustin aangekomen, kwamen daar Ann, Hilde en Inge bij. Zoals de rest van de week zou blijken, 4 toffe dames!

Nadat Channe (onze begeleidster voor de ganse week) een woordje uitleg had gegeven over wat we die week allemaal konden verwachten, volgde een kennismakingsronde, waarbij ieder mocht aangeven wat er deze week zéker niet mocht ontbreken om van een geslaagde week te kunnen spreken.

Na de lunch volgde de rest van de dag een reeks teambuildingsspelletjes, het ene al moeilijker dan het andere, maar allemaal leuk om te doen.

Hier zie je 6 van de 7 deelnemers (eentje wil geen foto’s van zichzelf op mijn blog) :

Wat al heel snel opviel, was dat niemand er een probleem mee had zo dicht op elkaar gepakt te staan, elkaar te moeten opheffen of wat dan ook. Toch niet evident voor mensen die elkaar amper een uur kennen, en een bewijs dat het een toffe groep was!

Bij het spinnenweb bleek al meteen dat je maar beter lenig was. Dat zou de rest van de week meermaals blijken – hoezo je moet alleen maar 2 km kunnen wandelen om mogen deel te nemen? ;o)

Dinsdag was een ander paar mouwen. We zouden een Klettersteig ( = via ferrata) gaan doen (rotsen beklimmen terwijl je vastgemaakt bent met touwen, ook aan elkaar) en rappellen (een steile rotswand afdalen via een touw).

Voor beide krijg je een stevig harnas en een helm. Sommigen droegen ook nog een rugzak met drinken, eten en ehbo (die we gelukkig niet nodig gehad hebben).

We moesten in 2 groepen gaan, eerst Inge, Ann, Dominique en ik, daarna volgden François, Hilde en Robert.

Al na enkele “stappen” verstijfde ik van de hoogtevrees en zei ik tegen Channe dat ik er weer af wilde. Op die plek was dat echter moeilijk en ze kon er mij uiteindelijk toch van overtuigen verder te doen.

Onderweg kreeg ik nog twee- of driemaal dezelfde neiging, namelijk om ermee te stoppen, want ik zag het écht niet zitten. Buiten mijn hoogtevrees speelde ook het feit dat ik nou niet meteen de lenigste ben, een grote rol.

Maar dankzij de niet aflatende aanmoedigingen van de anderen, en vooral ook dankzij Channe, die zowat het ganse parcours vlak achter mij geklommen heeft, heb ik het tot het einde gehaald.

En dat heeft een ENORME impact op mij gehad, maar daarover later meer.

Hierbij een paar foto’s om jullie een idee te geven :

Na de Klettersteig konden we even op adem komen bij heerlijke croque-monsieurs (ja, zelfs een vuur en een pan hadden we mee), en daarna was het tijd om te rappellen. Harnas en helm dus weer aan en opnieuw naar boven, op een andere plaats en voor het grootste deel al wandelend.

Boven aangekomen kwam het er toch even op aan je hoogtevrees van je af te zetten, maar omdat je rappellen achterwaarts doet en de diepte dus niet ziet, viel dit heel goed mee.

Wat nog veel beter meeviel, en wat ik niet verwacht had, was het rappellen zelf. Ik vond het geweldig en enorm leuk om te doen, tot het moment dat Channe mij zei naar beneden te kijken opdat er een mooie foto gemaakt kon worden.
Resultaat: evenwicht kwijt en daar hing ik. Het heeft dan toch wat geduurd eer ik mijn voeten weer op de goede plaats kreeg (nog steeds diezelfde lenigheid), en bij de rest van de afdaling zat het touw tussen mijn benen in plaats van ernaast, wat niet zo handig was om af te dalen.
Maar alles bij elkaar een PRACHTIGE ervaring, ook voor de 6 anderen!

Op woensdag kregen we van Channe een erg originele opdracht: we moesten vanaf het moment dat ze de opdracht gaf (ergens in de vroege namiddag) tot ’s anderendaags om 10 u ’s morgens drie dingen doen: een tocht maken, warm eten en slapen. Naar waar, met wie, hoe ver mochten we zelf kiezen. We hoefden dus ook niet met de ganse groep samen te blijven.

Inge had al van bij het begin aangegeven dat zij graag een nacht in een tent zou slapen. Ann, Hilde en Robert waren even avontuurlijk. Zelf koos ik ervoor - omwille van mijn rugprobleem - in het Outward Boundhuis te overnachten. Dus maakten François, Dominique en ik een tocht onder ons drieën en maakten we daarna samen eten.

Na gsm-contact met Channe bleek dat onze vier dapperen in totaal zeker 4 uur gestapt hadden en tenslotte onderdak gevraagd en gekregen hadden in ... een asielcentrum. Aan hun verhaal ’s anderendaags te horen een hele belevenis, ik had uiteindelijk wel spijt dat ik niet met hen was meegegaan.

Maar die donderdag had Channe nog een nieuwe uitdaging van formaat voor ons in petto, namelijk speleologie. Hiervoor moesten we onze rubberen laarzen aandoen en kregen we een overall en een helm met lamp. Ann en Inge zagen het niet zitten om mee te gaan, dus vertrok Channe met 5 mensen in de grot.

Waar voor mij de Klettersteig en het rappellen al een grote uitdaging waren, bleek dit een nog veel grotere te zijn. En weer speelde mijn niet-lenigheid mij enorm grote parten.

De rotswanden zijn uiteraard heel erg nat, maar ook heel erg modderig, waardoor je voortdurend schuift.

Channe zei dan wel dat je je met beide handen en voeten moest vastklemmen tussen de rotsen, maar daar bleken noch mijn armen, noch mijn benen voldoende kracht voor te hebben, met als gevolg dat ik af en toe een stuk naar beneden roetsjte.

We hadden als opdracht het hart van de grot te zoeken en konden dus regelmatig kiezen tussen verschillende wegen, zonder te weten waar die naartoe leidden of hoe moeilijk ze waren.

Enkel op plaatsen die te gevaarlijk waren, verwittigde Channe dat we niet naar daar mochten.

In het hart van de grot kregen we een nieuwe opdracht: we konden een stuk van de grot per twee verkennen, maar : met alle helmlichten uit en zonder te spreken.

Er zijn maar weinig plaatsen waar het 100%, en dan ook echt 100%, volledig donker is.

In het hart van de grot is één van die plaatsen. Als iedereen zijn helmlicht uitgedaan had, zag je werkelijk totaal niets meer.

François en Dominique waren de eerste 2 dapperen die deze opdracht tot een goed einde brachten. Daarna zouden Hilde, Robert en ik hetzelfde doen.

Maar – en ik ga hier in herhaling vallen – voor de zoveelste keer gooide het feit dat ik niet lenig ben roet in het eten.

Omdat je dus echt NIKS zag, en je in het begin een zo te voelen behoorlijk hoge opstap moest maken, lukte het mij, zelfs met de hulp van Channe, niet om erop te geraken.

En toen ik dan ook nog Hilde, die net voor mij vertrokken was, hoorde panikeren, heb ik beslist dit niet te doen.

Hilde en Robert zijn er wel in geslaagd, proficiat aan de 4 dapperen!

Maar het grootste probleem moest voor mij nog komen: we moesten ook weer – omhoog – uit de grot. Op een bepaald moment kwam er een steil en glad stuk, waar je op handen en knieën naar boven moest kruipen. Met mijn kniedysplasie was dat echt geen lachertje, ik verging van de pijn, waardoor ik me bij het volgende stuk heb moeten omdraaien en Channe mij omhooggeduwd en François mij tegelijkertijd omhooggetrokken heeft. Ook van Robert heb ik enorm veel hulp gehad, dank je wel allemaal, zonder jullie had ik het echt niet gered.

Vrijdag, onze laatste dag, volgde dan nog de laatste uitdaging: het touwenparcours.

Channe gaf ons 4 keuzemogelijkheden, waaruit je eerst voor jezelf mocht bepalen welke van de 4 je wilde doen.
Nadien werden we in 3 groepjes verdeeld en moest elk groepje voor alle leden uit een ander groepje kiezen wat zij vonden dat iedereen van dat groepje moest doen, maar met motivatie waarom precies.

François en Robert kozen voor mij de open brug, maar ik had voor mezelf beslist dat ik geen van deze 4 dingen nog zou doen, o.a. wegens teveel rug- en kniepijn van de dag ervoor, en omdat het niet mijn bedoeling was deze week mijn hoogtevrees te overwinnen – dat was trouwens na de Klettersteig wel bewezen dat dat toch niet zal lukken (en dat hoeft ook niet).

Dus probeerden Robert en Inge zich op 2 tegenover elkaar liggende balken in evenwicht te houden, waarbij Inge uiteindelijk toch ook teveel last had van hoogtevrees. Maar wel een super prestatie, ik zou het zeker niet gedurfd hebben.

Daarna waagden Ann, François en Hilde zich op de open brug, alle 3 met succes!

Onze vijfdaagse zat er hiermee bijna op, maar niet zonder een laatste kippenvelmoment.

We kregen van Channe de opdracht een brief aan onszelf te schrijven, met daarin wat deze week met jou gedaan had en wat je eruit meeneemt voor de toekomst.

Deze brief zal ons 3 weken na de vijfdaagse per post bezorgd worden. 

Daarnaast moesten we op een ander papier schrijven wat we in Lustin wilden achterlaten (bv. zorgen uit het verleden), en dat papier werd dan symbolisch in het kampvuur gegooid.

En zo kwam er dan een definitief einde aan een op alle vlakken PRACHTIGE week.

Wat ik hier nog niet verteld heb is dat er, na bijna elke activiteit, ook steeds een moment (in sommige gevallen enkele uren) van reflectie kwam.
Wat heeft het met je gedaan, hoe voelde je je erbij, wat neem je hieruit mee voor de toekomst?

Niet iedereen vond deze manier van werken even prettig, maar voor mij waren dat stuk voor stuk erg waardevolle momenten.

En, nu komt het belangrijkste van allemaal : geloof het of niet, maar ik hoef niet meer absoluut boven op Monte Perdido te geraken!

Begrijp me niet verkeerd, ik WIL er echt wel bovenop geraken, zal er nog steeds alles aan doen om dat ook te kunnen, en zal enorm teleurgesteld en ontgoocheld zijn als ik er niet geraak.
MAAR: ik zal mij niet meer mislukt voelen, en dat zou zonder deze Lustinweek wél het geval geweest zijn.

Door een zwaar trauma uit mijn verleden heb ik al 53 jaar het idee dat ik niets kan, en laat ik daardoor al evenveel jaren mooie kansen schieten omdat ik steeds op voorhand denk dat ik het toch niet zal kunnen.

Maar sinds ik de Klettersteig, ondanks alle moeilijkheden, schrik en aarzelingen onderweg, toch tot een goed einde gebracht heb, zijn deze twijfels volledig weg.

IK KAN WEL IETS!!!

En dat die gedachte nooit meer zal weggaan, illustreert volgende tekst op het t-shirt dat ik kocht: “A mind that is stretched by a new experience can never go back to its old dimensions”.

BEDANKT Outward Bound voor deze onvergetelijke ervaring!

Wandel- en fietshappening in Mol

Afgelopen zondag kon iedereen gaan wandelen of fietsen aan de Rauwse meren in Mol.

Je kon voor het wandelen afstanden kiezen tussen 5 en 20 km, en voor het fietsen tussen 24 en 90 km.

Wie inschreef voor één van deze activiteiten, kreeg er gratis een ijsje bovenop.

De innerlijke mens kon ook worden gevuld met overheerlijke paëlla of hotdogs.

De paëlla ging als zoete broodjes over de toonbank, de broodjes zelf (hotdogs) iets minder.

Het was dan ook warm, wat dan weer wel goed was voor het drankverbruik.

Zelf mocht ik drank- en eetbonnetjes verkopen.

Dat was wel een kolfje naar mijn hand, je hebt contact met mensen en je hoeft niet de hele tijd recht te staan of dingen te dragen/heffen (allebei niet goed voor mijn rug en linkerarm).

Bovendien had ik het genoegen dat samen met Kristel te mogen doen, een echt toffe madam!

Jef (de man van Chris) gaf uitleg bij de wandel- en fietsroutes, en verder was zo ongeveer Chris’ ganse familie opgetrommeld om te komen helpen.

Ook de MP-ers waren goed vertegenwoordigd, we waren er met 9 van de 12 en kregen bovendien versterking van Ria en Sabine, en van 4 medewerkers van Genzyme (een bedrijf dat ons op deze manier sponsort).

Ook May en Lut (deelneemsters van MP 2009) kwamen wandelen ten voordele van ons project.

Zelf vond ik het een heel fijne dag, wel jammer dat ik de gesprekken tussen onze MP-ers en die van 2009 gemist heb, dat is dan het nadeel van op één bepaalde plaats te werken i.p.v. rond te lopen zoals de opdieners/afruimers.

Qua opkomst hadden we, ondanks de gigantische mediacampagne en al het voorbereidend werk van Chris en Jef, toch een kleiner aantal mensen dan verwacht.

Maar iedereen heeft zijn/haar beste beentje voorgezet, en belangrijk is ook dat Monte Perdido meer en meer bekendheid krijgt, wat bij deze zeker gelukt is!

Helaas kreeg het geheel nog een negatief staartje. Chris liet woensdag weten dat Jef bij het verwijderen van de wandelbordjes een spierscheur opgelopen heeft, waardoor ook hun vakantieplannen in het water dreigen te vallen.

We duimen dat dat niet zo zal zijn en wensen Jef een spoedig herstel !

Onze volgende en voorlopig laatste sponsoringsactiviteit gaat door op 24 juli om 14 u in Opheers (Limburg). We vertrekken voor een wandeling aan de Herckenrodehoeve en krijgen gedurende de eerste 4 km uitleg over kruiden van niemand minder dan Daniëlle Houbrechts. Er zijn ook kruidenhapjes en –drankjes voorzien.

De volgende 4 km wijdt natuurgids Charlie Claesen ons in in de plaatselijke flora en fauna.

Je kan ook slechts één deel van de wandeling doen. Achteraf is er uiteraard voldoende voorzien om de hongerigen te spijzen en de dorstigen te laven.

Maar voor het zover is gaan François en ik volgende week op 5-daagse in Lustin, samen met Robert, plus 4 tot nog toe onbekende dames. We kijken ernaar uit om weer 4 nieuwe mensen te leren kennen en verheugen ons al op de activiteiten die Channe voor ons in petto heeft!

Bezoek aan piano’s Maene

Zoals eerder aangekondigd, hadden we vorige week woensdag het groot genoegen te mogen genieten van een privérondleiding en –concert bij piano’s Maene in Ruiselede.

Wat dit met Monte Perdido te maken heeft : op 3 december geeft Thierry, de partner van Ria, een benefietconcert ten voordele van Monte Perdido, kwestie van Outward Bound een zetje te geven om na editie twee meteen aan editie drie te beginnen. ;o)

De titel van dat concert wordt “Passion meets passion”.

De passie van Thierry voor piano’s ontmoet de passie van Rudy, een kunstfotograaf. Samen brengen ze muziek in beeld. Maene zorgt voor de gelegenheid voor een Steinwayconcertvleugel. Als dat geen prachtige combinatie zal zijn! Dus vandaar ons geleid bezoek.

We werden hartelijk verwelkomd door Hans Vervenne, die ons de ganse avond een zeer kundige uitleg met bijbehorende klanken zou geven over de klavierinstrumenten door de eeuwen heen.

Daarbij konden we deze instrumenten, ofwel originelen, ofwel door Maene perfect nagemaakte kopieën, aanschouwen en beluisteren.

Bovendien kregen we ook een rondleiding in het atelier, waar piano’s gemaakt, maar ook hersteld worden.

Aan het eind van de avond mochten we dan genieten van een prachtig privéconcert, liefst 8 stukken in totaal, gespeeld op 6 verschillende klavieren, gaande van o.a. Couperin over van Beethoven, Chopin, Schumann, Debussy en Hans Vervenne zelf en gespeeld door Hans en Thierry.

Tot slot begeleidde Hans ons op de piano terwijl we ons Monte Perdidolied zongen.

Dat is een lied op de melodie van “Una paloma blanca”, maar met een nieuw uitgevonden Nederlandse tekst van Nicole en Frieda, heel leuk om te zingen!

Als allerlaatste had Frieda nog een cadeautje mee voor iedereen in de vorm van een koffiebus, gevuld met 40 euro, opbrengst van de Poederleese Heggefeesten.

En ook Heidi had nog schitterend nieuws, nl. dat we de gevraagde sponsoring van Cera zullen krijgen!

Deze avond was voor mij prachtig en uniek om te mogen meemaken, heel veel dank aan Ria en Thierry, en aan Hans Vervenne en piano’s Maene!

BBQ bij Chiro Deurne en Heggefeesten in Poederlee

Afgelopen zaterdag organiseerde de chiro van Deurne een barbecue. De opbrengst daarvan was weliswaar voor henzelf, maar omdat Johan en zijn 3 kinderen er vroeger leider geweest zijn (of nog zijn), wilden ze ook iets doen ten voordele van ons Monte Perdidoproject.

Je kon zakjes snoep kopen of raden hoeveel knikkers er in een bokaal zaten. De winnaar kreeg een grote biermand.

Johan, Simonne, François en ik lieten ons de barbecue goed smaken!

Zondag werden de MP-ers dan verwacht op de markt in Poederlee. Daar gingen de jaarlijkse Heggefeesten door, en Frieda stond er met een stand ten voordele van ons project.

Het was bovendien een speciale dag, want Frieda werd 59! Ze trakteerde dan ook iedereen die voorbijkwam met iets lekkers.

Qua sponsoring kon je ofwel een vrijwillige bijdrage in onze berg steken – waarbij je vanaf 25 euro een waardebon van 20 euro van een handelaar uit Lille kon winnen - ofwel kon je koekjes grabbelen, waarbij je bij het juiste koekje een doos om koffiepads in te bewaren kon winnen.

We verkochten ook de gekalligrafeerde verjaardagskaarten van Martine en dichtbundels, geschreven door de partner van één van de deelneemsters van 2009.

We mogen wel zeggen dat de opkomst erg goed was. We waren ook met 6 MP-ers aanwezig, en elk van ons zette haar beste beentje voor om ons project zo bekend mogelijk te maken bij de bezoekers, onder wie verscheidene politiekers en andere bestuurders van diverse organisaties.

Op het eind van de dag mocht Wout (kleinzoon van Frieda) de waardebonnen trekken.

Even tevoren had hij zich al reuze geamuseerd met Martine, die met hem eendjes gaan vissen was, want er stonden ook een aantal kermiskramen.

Iedereen tevreden dus, het was een aangename dag, proficiat aan Frieda voor de puike organisatie!

Vanavond zijn we in Ruiselede uitgenodigd bij piano’s Maene voor een rondleiding en een privéconcert.

Dat wordt de voorloper van een benefietconcert, dat op 3 december 2011 zal doorgaan ten voordele van Monte Perdido 2013.

Maene is uiteraard dé top van alles wat met piano te maken heeft, en ik ben dan ook zeer vereerd dat ik deze privérondleiding mag meemaken. Verslag volgt één van de volgende dagen!

Optreden Tamboerijn

Eergisteren organiseerde Gitte in Oud-Turnhout een sponsoringsdag met in de namiddag een wedstrijd buikschuiven en ’s avonds een optreden van het groepje Tamboerijn.

Met 8 MP-deelnemers zijn we gaan kijken en luisteren.

We werden heel erg hartelijk ontvangen door Gitte. Voor alle aanwezige MP-ers was het zoals steeds een fijn weerzien. Ook de partners van Chris, Ingrid, Johan, Nicole en mezelf waren meegekomen. Zo leren we elkaar steeds beter kennen.

Ook Sabine en Ria (ex-deelneemster en dit jaar vrijwilligster) waren van de partij.

We leerden ook Gittes ouders en broer kennen, superlieve mensen. Velen van ons dachten eerst dat Gittes mama haar zus was, zo jong ziet ze eruit.

Ik had ook een fijn gesprek met Gittes broer, die 4 jaar geleden haar leven gered heeft d.m.v. een stamceltransplantatie met zijn beenmerg. Gitte noemt hem dan ook haar reddende engel.

Hoedje af voor de groep Tamboerijn, die ondanks het voortdurende gepraat en lawaai in de zaal het ene liedje aan het andere bleef breien.

Sabine had het fotoboek van de expeditie van 2009 meegebracht, zo konden onze partners zich ook al een klein beetje een voorstelling maken van wat ons te wachten staat.

Als je de prachtige foto’s ziet, kan het niet snel genoeg september zijn!

Maar anderzijds zitten er ook foto’s tussen waarvan je denkt: ga ik dat wel kunnen?

Wat dat betreft was het reuzeinteressant even met Ria te kunnen babbelen. Ze heeft mijn zorgen m.b.t. (het gewicht van) mijn rugzak helemaal weg kunnen nemen. Ze zei dat al hetgene dat ik echt niet kan dragen, sowieso door een vrijwilliger gedragen zal worden, dat is net de bedoeling waarom er vrijwilligers meegaan.

Uiteraard ga ik hier zeker niet van profiteren, ik wil echt wel mijn best doen om toch een gedeelte zelf te kunnen dragen, maar het is een hele geruststelling te weten dat als zelfs dat op een bepaald moment niet zou gaan, mijn ganse rugzak door een vrijwilliger gedragen kan worden.

Dus zie ik het weer helemaal zitten. Bedankt, Ria!!!

Tijdens de pauze probeerde Sabine vanop het podium wat uitleg te geven over het MP-project. Ondanks een paar keer om stilte gevraagd te hebben, ging helaas een groot deel van haar uitleg verloren door het rumoer in de zaal. Jammer!

Gelukkig heeft dat niets afgedaan aan het feit dat we waarschijnlijk wel een goede opbrengst zullen hebben, mede door de tombola die Gitte georganiseerd had.

Na de pauze bracht Tamboerijn weer een heleboel liedjes, waarbij ze ons op een gegeven moment ook aan het dansen en zingen gekregen hebben. Leuk was dat!

Tot slot mochten we allemaal samen met Tamboerijn op het podium om iedereen te bedanken.

Frieda had voor ons alle 12 een boekje meegebracht met uitleg over de Heggefeesten in Poederlee, een sponsoringsactiviteit die volgende zondag 26 juni plaatsvindt.

De dag ervoor kan je t.g.v. diezelfde Heggefeesten ook gaan wandelen in Poederlee, of je kan naar onze andere sponsoringsactiviteit komen op de BBQ bij Chiro Frelus in Deurne.

Meer info over de Heggefeesten vind je op http://blog.monteperdido.be/

Blij !

Gisteren zijn Martine en ik naar Synergie Wellnesspoint geweest, het trainingscentrum van Sonja Kimpen in Wommelgem.

Hilde, één van onze tochtgenoten, heeft vroeger aan Sonja lesgegeven, en heeft als sponsoring voor onze groep bekomen dat we er een gratis fitnesstest mogen gaan doen, daaropvolgend een persoonlijk trainingsschema krijgen, plus van nu tot eind september gratis in Wommelgem mogen gaan trainen.

Dat laatste is helaas omwille van de afstand niet voor iedereen haalbaar. Voor mezelf zou het 150 km heen en terug zijn, dat is uiteraard niet doenbaar 2 à 3 keer per week, ik zou veel meer uren in de auto zitten dan de tijd die ik ginder kan trainen.

Enkelen van onze groep hebben het geluk dichterbij te wonen en gaan dankbaar van dit aanbod gebruik maken.

Iets na 14 u kwamen we toe en werden verwelkomd door Karel, die ons de rest van de namiddag zou begeleiden.

Hij stelde ons eerst een heleboel vragen m.b.t. onze gezondheid, lichamelijke problemen, wat je momenteel aan beweging doet en of je vroeger sport gedaan hebt.

Dat werd allemaal op een voor elk van ons persoonlijke sleutel op pc ingevoerd.

Daarna werden we gemeten, gewogen, vet- en vochtpercentage gemeten, bloeddruk genomen en tot slot werd er een lenigheidstest uitgevoerd.

Dat laatste was natuurlijk een ramp voor zo’n stijve hark als ik hahaha. Maar Karel troostte mij direct door te zeggen dat er mensen zijn die het nog veel slechter doen.

Alle hier verzamelde gegevens werden eveneens op de sleutel ingevoerd, waarna je een op jouw maat aangepaste test op een fiets mocht doen.

Het was geen maximale inspanningstest, we moesten slechts 10 minuten fietsen waarbij de belasting afwisselend verhoogd en dan weer verlaagd werd. Daarna kon er berekend worden wat je maximale zuurstofopnamecapaciteit was en werden de resultaten van de inspanningstest besproken.

Leuk om te horen was dat mijn gewicht (alles wordt vergeleken met leeftijdsgenoten) normaal was hahaha. Ik woog zelfs 1,5 kg minder dan ik dacht, heeft dat vele wandelen toch al iets opgeleverd!

Mijn vetpercentage daarentegen is net op het randje tussen goed en teveel. Dat wist ik al, maar ik kan nog steeds het snoepen niet laten, nobody's perfect hé. Maar van nu tot september zal ik alleszins nog meer moeten bewegen dan ik tot nu toe al deed, dus hopelijk zal dat ook wat helpen.

Wat echter het leukst van allemaal was (en wat ik absoluut niet verwacht had), was dat uit de test bleek, en dat staat ook zo op papier, ik citeer: “Uw testresultaat kan gekenmerkt worden als uitmuntend.” Glunder glunder! ;o)))

Blijkt dat leeftijdsgenoten een testresultaat halen tussen 23 en 40, met een gemiddelde van 34,2 , en ik haalde blijkbaar 36! Kan het zelf nog steeds niet geloven, dit is dus wat ze bedoelen met van kanker naar kracht, je kan (door veel te trainen) toch veel meer dan je aanvankelijk dacht!

Maar: het was natuurlijk ook niet allemaal rozengeur en maneschijn, dat zou te mooi zijn hé. Uit de test bleek ook dat ik nog heel grondig aan mijn beenspieren moet werken. Want 4 dagen aan een stuk bergop en bergaf wandelen zou ik op dit moment zeker nog niet kunnen.

Na de bespreking van de test kregen we van Karel dan ook nog een persoonlijk trainingsschema mee, deels oefeningen die je thuis kan doen, deels voor in een fitnesscentrum.

We mochten deze oefeningen ginder ook uitvoeren, of bij sommige toestellen deed Karel ze voor, zodat we toch een idee hebben wat de oefeningen juist inhouden.

Karel gaf ook nog goede tips om mijn zwemprestaties te verbeteren en om het wandelen op te voeren.

Ik ga nu toch eens informeren naar de prijzen bij een aantal fitnesscentra in de buurt, want zeker de oefening op de loopband met helling en de oefening waarbij je een gewicht moet heffen met je benen, zouden voor mij interessant zijn.

Tot slot kan ik enkel nog zeggen dat we bij Synergie als prinsessen ontvangen zijn.

Het is ongelooflijk hoeveel tijd en geduld Karel in ons gestoken heeft. We mochten ook de ganse tijd zoveel vragen stellen als we wilden.

Toen we naar huis gingen, kwamen we ook Sonja zelf tegen, die zo vriendelijk was met ons op de foto te willen.

Bedankt, Sonja, voor de mogelijkheden die je onze groep biedt!

Bedankt, Karel, voor de schitterende ontvangst en begeleiding!