Kennismaking en wandeling met Martine

Nog voor we van Sabine de lijst met de namen van alle deelnemers gekregen hadden, wist ik van een gemeenschappelijke kennis reeds dat Martine zich ook kandidaat gesteld had.

Dus toen ik van diezelfde kennis vernam dat Martine ook effectief meemocht, had ik haar eens gebeld.

Aan de telefoon klikte het meteen, want we hebben die eerste keer zeker wel een uur gebeld. ;o)))

Martine had toen reeds voorgesteld eens samen te gaan wandelen, dus dat hebben we eergisteren dan ook gedaan.

Wel grappig: toen ik bij Martine aankwam en ze de deur opendeed, zeiden we allebei bijna tegelijk: “Oh, ik had me jou gans anders voorgesteld!”

Maar net als aan de telefoon klikte het ook wel in het echt, dus na even kennis gemaakt te hebben met Martines echtgenoot, gingen we op stap.

We hebben zo’n uurtje gewandeld, stevig doorgestapt (althans voor mij was dat stevig doorstappen, volgens Martine wandelt haar man nog veel sneller), en zijn daarna ergens iets gaan drinken.

Toen we weer bij Martine thuiskwamen, wilde ze mij iets over mijn blog vragen. Daardoor zagen we dat Sabine een nieuwe mail had verstuurd om te zeggen dat er zich een 13^e kandidaat aangeboden had.

Heidi mag dus mee op weekend, en daarna zal er door Outward Bound beslist worden of zij effectief mee mag, of reservekandidaat wordt.

Dat laatste hoop ik niet, want dat zou betekenen dat er iemand van de huidige 12 mogelijk niet mee zou kunnen, en dat is uiteraard niet de bedoeling.

Dus ik duim alvast dat Heidi mee mag, al was het maar om te bewijzen dat 13 een geluksgetal is. ;o)))

Ze woont ook maar 35 minuten van bij mij, zodat we reeds afgesproken hebben om met ons drieën samen naar Lustin te rijden.

Onze groep

Donderdag de langverwachte mail van Sabine gekregen met de namen van alle deelnemers.

Dat zijn (in alfabetische volgorde): Anita, Chris, Frieda, Gitte, Hilde D, Hilde V, Ingrid, Johan, Marie-Rose, Martine, Nicole en Robert.

Het eerste dat ik doe is ze tellen. Hoera! Alle 12 kandidaten mogen ook effectief meegaan! Ik ben oprecht blij voor elk van hen!

Het tweede dat me opvalt is dat de provincies niet echt evenredig verdeeld zijn: we zijn met 7 uit Antwerpen, 3 uit Vlaams-Brabant, 1 uit Limburg en 1 uit Oost-Vlaanderen.

Als we dingen samen willen organiseren zullen we er toch op moeten letten dat die niet steeds in dezelfde provincie doorgaan.

Wat mezelf betreft is Martine de enige die dichtbij woont (23 km van hier). Voor alle anderen moet ik helaas de Brusselse Ring over (en voor sommigen misschien ook de Antwerpse, dat heb ik nog niet bekeken).

Maar dat zal de pret zeker niet drukken! Zoals Sabine op de info-avond voorspeld had, gaat 2011 waarschijnlijk een jaar van heeeeel intensief mailverkeer worden hahaha!

Gisteren heeft Johan het initiatief genomen om als eerste een mail naar iedereen te sturen, al snel gevolgd door Anita en Hilde D. Zoals verwacht kijkt iedereen heel erg naar het kennismakingsweekend uit. Dat gaat door op 29 en 30 januari in Lustin (in de Ardennen).

Zoals Johan het formuleert: eindelijk gezichten van mensen die de volgende 8 maanden naar hetzelfde verlangen en de weg ernaartoe samen zullen afleggen.

Hilde D. wenst ons een PAREL van een jaar. Hopelijk gaat het dat voor ons allen ook worden!

Uit ervaring weet ik dat het na dit weekend nog veel leuker zal zijn om met elkaar te mailen. Als je eenmaal de gezichten gezien hebt, weet je met wie je mailt en wordt de band alleen maar sterker. Ik kijk er al naar uit!

In de mail van Sabine staat ook een lijst met benodigdheden voor het weekend. We hebben ondermeer nodig: 3 plastieken vuilniszakken voor het waterdicht verpakken van kledij, voldoende reservekledij (voor maar 2 dagen???) en een zaklamp. In de tekst staat verder: tijdens de meeste activiteiten bestaat de kans dat deelnemers zich flink vuil maken.

Ben wel heel benieuwd wat ze met ons van plan zijn!

Eerste wandeling met rugzak

Vandaag voor de eerste keer gaan wandelen mét een rugzak. Dat was geleden van toen ik nog bij de scouts was (heeeeel lang geleden dus ;o)), en het viel niet mee. Had ik trouwens ook niet verwacht. Had er maar 1,1 kg ingestoken en heb 1 uur gewandeld. Het is de bedoeling dat we dat tegen september x 7 kunnen doen, zowel de duur van het wandelen als het gewicht. Zweette nu al als een paard, gans mijn sweater was doornat toen we thuiskwamen. En dat was dan ook nog maar plat wandelen, in de bergen zal het nog andere koek worden. Heb dus nog wat werk voor de boeg. ;o)

Zal mezelf tegen september niet meer herkennen denk ik (hoop ik ook). Zal tegen dan hopelijk een metamorfose ondergaan hebben van meest stijve plank ter wereld in ... ??? Toch alleszins een sportief iemand. Kan er dus alleen maar wel bij varen!

Hoera!!!

Hoera!!!!! Ongelooflijk maar waar: ik mag meedoen met het Monte Perdidoproject!!! Ik mag mee naar Spanje!!! Kan het zelf nog altijd niet geloven!

Sabine had mij tijdens het intakegesprek gezegd dat ze ging proberen om mij op mijn verjaardag (nu 3 dagen geleden) een fijn verjaardagscadeau te bezorgen.

Die dag heb ik zowat de ganse dag aan de pc gehangen hahaha, tot manlief ook eens op de pc wou, we daarna met de honden gingen wandelen en het uiteindelijk 19 u was eer ik mijn berichten nog eens bekeek.

Inmiddels had ik de hoop al min of meer opgegeven, dacht dat Sabine het wel vergeten zou zijn, of dat ze zouden wachten tot ze van iedereen de uitslag van de sportdokter en looptest hadden, want ik wist dat er die dag nog iemand de test was gaan afleggen.

Maar tot mijn verbazing bleek er wel een bericht van Sabine te zijn, en wat voor één!

Ik citeer: "Beste Marie-Rose, vooreerst een HELE GELUKKIGE VERJAARDAG !!! Hopelijk heb je het al goed gevierd, want trek nog maar een ‘fleske champieter’ open … ! Vandaag kunnen wij immers met fierheid bevestigen dat jij deel uitmaakt van de groep van de Monte Perdido expeditie september 2011. Van ganser harte proficiat !!!"

Nou, die zinnetjes heb ik wel tig keer gelezen hahaha, kon het helemaal niet geloven!

Onnodig te zeggen dat ik sindsdien in de zevende hemel ben, dank je wel Sabine, Geert en Ilse voor het vertrouwen, ik zal mijn uiterste best doen dat niet te beschamen!

Want nu begint natuurlijk het zware werk: we hebben 8 maanden om ons fysiek voor te bereiden, en uiteindelijk moeten we in staat zijn 6 à 7 uur per dag in de bergen te wandelen.

In mijn geval zal dat dus een zeer intense voorbereiding moeten worden, maar ik zie het helemaal zitten, kan niet wachten om eraan te beginnen!

Hoop nu alleen dat de sneeuw toch snel weg zal zijn, hier is het bijna overal spiegelglad, en op die manier gaan wandelen met een trekkende hond en terzelfdertijd zorgen dat je niet valt, is geen sinecure.

En ook fietsen en naar het zwembad rijden is momenteel niet echt een optie, maar 't kan alleen maar beteren hé.

Monte Perdido, here I come!

Nu maar hopen en duimen dat de andere 11 kandidaten ook allemaal meemogen, ben heel erg benieuwd om hen te leren kennen!

Eind januari hebben we een kennismakingsweekend in de Ardennen, waarbij we ook alle praktische uitleg over het ganse project zullen krijgen, er reeds materiaal getest zal worden enzovoort. Ik kijk er al naar uit!

Wat voorafging

Anderhalve maand geleden ging ik samen met mijn partner naar het inloophuis van de VLK (Vlaamse Liga tegen Kanker) te Gent, waar een info-avond doorging over Monte Perdido.
Aan de hand van prachtige diareportages en twee zeer enthousiaste getuigenissen van dames die het reeds hadden meegemaakt, kwamen we alles te weten over een vijfdaagse in de Belgische Ardennen (daarover later meer) en een tiendaagse in de Spaanse Pyreneeën.
Die worden beide georganiseerd door Outward Bound, een organisatie die outdooractiviteiten voor allerlei groepen doet en nu ook een aanbod voor kankerpatiënten heeft.

Het idee een berg te gaan beklimmen spreekt mij al aan sinds ik het boek "Eenzame hoogte" gelezen heb, waarin journaliste Katelijne Van Heukelom vertelt hoe ze met een internationaal gezelschap van kankerpatiënten de Aconcagua (hoogste berg van Amerika) beklom.
Maar daarnaast was er steeds een stemmetje in mij dat zei: Stel je niet aan, dat kan jij toch nooit...

Tot een paar dagen na die avond in Gent, toen ik mij in een overmoedige bui per mail voor beide projecten inschreef.

Eind november overleden op één week tijd twee vriendinnen van mij (44 en 47 jaar) aan kanker. Mijn motivatie om de Monte Perdido te gaan beklimmen werd hierdoor alleen maar groter, ik wil het ook voor hen doen!

Begin december volgde een intakegesprek met Sabine (coördinator van het ganse project) en Geert (één van de twee begeleiders die vanuit België meegaan). Ik had er een goed gevoel bij, maar durfde toch nog niet geloven dat ik geselecteerd zou worden om mogen mee te gaan.

Midden december volgde een uitgebreide medische screening bij een sportarts, en een inspanningstest op een loopband.
Vanaf dan werd het bang afwachten. Mijn lichamelijke conditie is namelijk niet zo best, vooral problemen aan knieën, rug, nek en kleinere longen deden mij twijfelen of ze mij wel geschikt zouden vinden om aan deze expeditie mee te doen.