Zondag 11 september : vertrek 4-daagse

Een uur later (om 9 u) dan voorzien vertrekken we met Koen (onze gids voor 4 dagen) vanuit Miraval (op ongeveer 800 m hoogte) op weg naar San Vicenda (op 1720 m hoogte). Volgens Geert en Ilse is de “wandeling” van vandaag haalbaar voor iedereen.

Koen, onze gids

Het eerste deel gaat door een bos en, zoals de meesten onder jullie weten, laat mij in een bos wandelen en ik ben de gelukkigste mens ter wereld.

Nadien komen we aan het nationaal park “Ordesa y Monte Perdido”, waar we 4 dagen zullen doorwandelen. Het park is nl. 15.608 hectare groot!

Met dank aan Heidi voor de foto

Rond 13.30 u kunnen we eten en zowaar een uurtje rusten.

Daarna wordt het moeilijker en moeilijker : steeds stijgen, dikwijls op schuine hellingen. De wandeling is uiteindelijk veel zwaarder dan ik had verwacht (maar wel heel mooi), en duurt in totaal zeker 9 uur i.p.v. 6 à 7 uur zoals gezegd was. Onderweg zien we koeien, lammergieren, paarden en schapen.

Tegen 19 u komen we aan de onbemande refugio waar we de nacht zullen doorbrengen. Het is de bedoeling dat er 6 mensen in de refugio slapen, en de anderen in tenten.

In mijn ogen kan je de refugio beter een stal noemen. Ik word er misselijk van de geur, en het is er allesbehalve proper. Er is enkel een soort betonnen vloer en 2 betonnen verhogingen waar je op kan slapen. Geen vensters.

Tevoren had ik gezegd dat ik niet in een tent wilde slapen omwille van mijn rug, maar als ik dit hier zie en ruik, verander ik toch van idee. Maar dat doet bijna iedereen : bijna niemand wil hier binnen slapen.

Na een stevige discussie ga ik uiteindelijk toch binnen slapen, in het gezelschap van Joohan en Robert (’t is eens iets anders, met twee mannen slapen hahaha), en slapen alle anderen in een tent buiten. Het is wel oppassen geblazen waar je de tenten neerzet, of waar je ’s nachts gaat plassen, want overal ligt koeiemest.

Mijn keelpijn is weer fors toegenomen.

Zaterdag 10 september : reflectie en voorbereiding 4-daagse

Tot 9.30 u in bed gelegen. Alles doet pijn. Gelukkig komen de kinesisten. Marc zegt dat ik wel een halve dag kine zou kunnen gebruiken, maar dat gaat uiteraard niet.

Na de kine volgt er een relaxerende yogasessie, gegeven door Nicole en Sandra. Ze doen dat ontzettend professioneel en het is heel ontspannend.

Terwijl Chris en Martine een heerlijk Grieks slaatje bereiden en ik deze blog zit te schrijven, gaan Heidi, Frieda, Gitte, Ingrid en Hilde zwemmen in de rivier vlak voor ons huis. Het water is ijskoud.

Na de middag blikken we terug op de voorbije 2 dagen. We moeten antwoorden op 2 vragen : Welke talenten van jezelf heb je getoond/ingezet? Wat heb je gegeven aan/ontvangen van de andere(n)?

Op de eerste vraag antwoord ik : volharding (want zonder dat had ik de Klettersteig nooit volgehouden).

Op de tweede vraag : ontvangen : aanmoedigingen, geduld en praktische hulp bij de Klettersteig, de handmassage van Nicole en een luisterend oor van Robert.

Gegeven : buiten de keer dat ik mee avondeten hielp maken, heb ik het gevoel dat ik nog niet veel kunnen geven heb, mede door het feit dat ik me niet zo goed voelde.

Ook hier worden weer enkele opmerkelijke uitspraken gedaan, zoals :

-          je mag zijn wie je bent

-          wil je je geluk of wil je je gelijk?

Daarna krijgen we van Geert en Ilse uitleg over de 4-daagse, plus een zeeeeer gelimiteerde lijst van wat we in onze rugzak mee mogen nemen, zowel individueel als voor de groep.

Zelf zal ik helaas niets voor de groep dragen, want wegens mijn rug zal al een groot deel van mijn spullen door een vrijwilliger gedragen worden, waarvoor nu reeds hartelijk dank!

Vrijdag 9 september : Klettersteig

Vandaag gaan we Klettersteig doen. Geert legt op voorhand goed uit wat dat allemaal exact inhoudt en iedereen verdeelt zich in groepjes van 3. Degene die het meest zeker is van zichzelf gaat voorop, de minst zekere in het midden. Ik zit in de vierde groep, midden tussen Heidi en Gitte.

Als de derde groep vertrokken is, blijkt het uiteindelijk voor Martine toch te zwaar te zijn, en vormen wij een groepje van 5 : Ingrid voorop, gevolgd door Robert, Gitte, mezelf en Heidi. We zijn allemaal met touwen aan mekaar gemaakt en uiterst goed beveiligd. Elk groepje heeft ook een begeleider mee, bij ons is dat Geert.

Gelukkig heb ik al een Klettersteig gedaan in Lustin, want anders zou dit me nooit gelukt zijn.

Uiteindelijk blijkt deze Klettersteig veeeeel zwaarder dan die in Lustin, ik moet mijn arm- en beenspieren serieus overbelasten.

Maar ik krijg ontzettend veel aanmoedigingen van Gitte en van Heidi. Ik ben hen (en uiteraard ook Ingrid, Robert en Geert) ontzettend dankbaar voor hun geduld én voor hun hulp.

Met dank aan Heidi voor de foto

Tegen het eind (na 5 uur Klettersteig!) moet ook Channe nog een handje komen helpen, want ik (en ik vermoed ook de meeste anderen) ben totaal kapot.

Het is uiteindelijk bijna 23 u eer we weer thuis zijn, en dan moeten we nog eten!

Zowat iedereen staat van kop tot teen vol blauwe plekken en heeft overal pijn.

Gelukkig mogen we morgen lang uitslapen en staan er geen zware activiteiten op het programma.

Voor de geïnteresseerden : op http://www.youtube.com/watch?v=eq3_BHl-WUM vind je een filmpje (met andere personen) van de Klettersteig die wij gedaan hebben. Het duurt 5’25", maar is echt de moeite om tot het eind te blijven kijken!

Alleen het rappellen (afdalen aan een touw) was er bij ons niet bij, de ladders, de ijzeren haken in de rotsen, het zeer smalle bruggetje en de grot met water wel. 

Donderdag 8 september : wandeling

Reeds van 5 u wakker en nog steeds keelpijn. Voel mij een wrak. :o(((

Na het ontbijt buiten – het is nog behoorlijk fris – hebben Geert en Ilse een heleboel ludieke/speciale kaarten voor ons uitgestald. We mogen er elk één uitkiezen die onze hoop voor de volgende 10 dagen uitdrukt, en een tweede kaart of een symbool kiezen die onze vrees uitdrukt. Vervolgens mogen we per 2 het hierbijhorende verhaal aan elkaar vertellen, waarop nadien de andere jouw verhaal aan de groep vertelt. Gitte en ik blijven als laatsten over.

Sommigen doen prachtige uitspraken, waarvan ik er hier enkele citeer:

-          Zoals takken aan een boom, groeien wij elk in een andere richting, maar we hebben wel dezelfde wortels.

-          Je mag je tranen laten lopen, want dat is een teken dat het bloemetje water nodig heeft.

-          Ik probeer te ontsnappen aan het “moeten” door hetgeen ik moet doen, te doen met een blij hart.

-          Een kers komt nooit alleen. In elk klein moment zit een kers. Die allemaal samen vormen een kersenvlaai.

Voor mij persoonlijk is mijn hoop dat we op deze dagen als groep goed zullen samenwerken, mekaar letterlijk helpen waar nodig maar ook mekaar steunen in moeilijke momenten.

Mijn vrees is dat mijn keelontsteking roet in het eten zal gooien.

Net voor het middageten krijg ik een zalig ontspannende handmassage van Nicole. Merci Nicoleke, je mag dat nog doen!

P.S. Voor alle anderen: de eerste keer is gratis! ;o)

Na het middageten is er een wandeling gepland. Eerst 2 km bergop – in een ondertussen loden hitte, in de zon is het zeker meer dan 30° -, daarna tot aan een rivier waar we kunnen pootjebaden of zwemmen, en daarna weer naar huis. We zullen ook langs het huis komen waar de vrijwilligers verblijven.

Ilse schat in totaal 5 uur weg te zijn. Aangezien ik mij nog steeds beroerd voel en doodmoe ben, besluit ik met pijn in het hart alleen “thuis” te blijven.

Ik ga een uur op bed rusten, maar kan ondanks de vermoeidheid niet slapen. Daarvoor ben ik net iets té emotioneel.

Nu zit ik hier in Miraval buiten in een ongelooflijk prachtige en vooral rustgevende omgeving deze blog te schrijven, en ben ik uiteindelijk wel blij dat ik niet meegegaan ben.

Heb al veel aan Martine gedacht, van wie ik weet dat ze niet tegen de hitte kan. Hoop dat ze het volhoudt – en alle anderen ook natuurlijk, en hoop ook dat het tegen zondag, als we aan onze 4-daagse beginnen, toch wat minder warm zal zijn. Want in dit weer 6 à 7 uur stappen zou niet van de poes zijn.

Maar ik ga vooral proberen het van dag tot dag te bekijken.

Vind het wel heel erg dat je geen gsm-bereik hebt. Heb vanmorgen nochtans een gesproken bericht van François ontvangen, maar de sms die ik hem probeerde te versturen, staat nog steeds bij niet-verzonden berichten. Hoop maar dat hij zich niet ongerust zal maken.

Net als ik wil beginnen lezen, komt Gitte weer toe, samen met Jo, Ria en Channe. Gitte vertelt dat het eerste stuk van de wandeling loodzwaar was, enorm stijgen en dat in die hitte!

Channe, Gitte en ik maken samen het avondeten klaar.

Als de anderen om 19.30 u toekomen, weten ze dat wel te appreciëren.

Woensdag 7 september : vertrek

This is it!

Het is 16.40 u. We zitten op het vliegtuig richting Zaragoza. Kan het nog niet geloven.

Eergisteren werd het al echt toen ik mijn valies maakte, en mijn rugzak met slaapzak en –mat naar Heidi bracht. Jo neemt die mee met de auto.

Vandaag ben ik al de hele dag erg emotioneel. Ben dat sowieso al van nature, maar vandaag zijn er een behoorlijk aantal traantjes gevloeid.

Nochtans zou ik nu een gat in de lucht moeten springen, want na 8 maanden intense voorbereiding is het eindelijk zover.

Maar vanmorgen had ik opeens het gevoel dat ik François vreselijk ga missen, en ook het feit dat ik nog steeds keelpijn en lichte koorts heb en mij eigenlijk doodmoe voel, doet geen goed aan mijn emoties.

Om 12.45 u komen Martine en Marc ons oppikken. Het is fijn dat ik de hele rit met mijn hoofd op François’ schouder kan liggen.

In de luchthaven van Charleroi worden we opgewacht door Sabine en Elsy. Het is een heel gedoe om ons allemaal samen op de foto te krijgen, want iedereen is nog afscheid aan het nemen van de partner of meegekomen familie en/of vrienden.

Samen met Sabine van OB

Sabine heeft nog een verrassing voor ieder van ons: een gedichtje, gemaakt met de beginletters van al onze voornamen, en een steentje, meegebracht van de Monte Perdido, waarop het woord met jouw beginletter staat. Op het mijne staat “moed”. Daar ben ik reuzeblij mee.

Na een koffietje (voor Martine ;o)) of een cola light en water (voor mij, 6,70 euro!) kunnen we inchecken. Voor mij is dat al een heel avontuur op zich, het is pas de tweede keer in mijn leven dat ik vlieg.

Waar ik vooral blij voor ben, is dat we effectief alle 12 meekunnen. Hopelijk haalt elk van ons uit dit grote avontuur de voldoening die hij/zij ervan verwacht.

Ikzelf hoop ook dat ik mij vanaf morgen beter zal voelen, dan kan het voor mij sowieso al niet meer stuk.

25 minuten vroeger dan gepland landt het vliegtuig in Zaragoza. We hebben een afspraak met een bus die ons komt oppikken en ons tot op 4,2 km van onze bestemming brengt. Daar proberen we tevergeefs via gsm contact te maken met Geert, die ons met het OB-busje zal komen halen om de kronkelige grindweg te volgen. Maar in Miraval, waar we 8 van de 12 dagen zullen verblijven, is er slechts af en toe gsm-bereik.

Dus maar naar de vrijwilligers gebeld die hoger logeren. Ilse, Channe en Ria komen een deel van onze bagage oppikken en even later is ook Geert er.

Ik ben inmiddels zo beroerd als wat, koorts en keelpijn is weer in alle hevigheid toegenomen.

Eenmaal aangekomen blijken we in 2 bij elkaar liggende huizen te logeren.

Martine en ik logeerden in dit huisje, samen met Chris, Gitte, Joohan en Robert

We moeten ons dus verdelen en beslissen wie bij wie slaapt. Bovendien moeten de meesten in een 2-persoonsbed slapen. Martine stemt er gelukkig mee in het bed met mij te delen hahaha!

Iedereen gaat nog wat eten, maar voor mij is het meer dan welletjes geweest en ik kruip om 0.20 u doodop mijn bed in.

Spreuk

De weg zelf is je bestemming

Confucius

Lieve allemaal,

In de loop van de volgende dagen/week probeer ik per dag van onze 12-daagse een blogbericht te schrijven.

De foto’s zullen waarschijnlijk later komen, ik heb er meer dan 700 en moet ze nog allemaal op pc zetten/sorteren/nummeren enz.

Heb de afgelopen week met een zware darmontsteking te kampen gehad, vandaar nog niet veel aan de pc gezeten.

Nog even geduld en je leest het allemaal!

Bedankt voor het begrip!

De laatste loodjes en de wet van Murphy

Tja, spreekwoorden zijn niet voor niets uitgevonden zeker?

In dit geval: de laatste loodjes wegen het zwaarst, én de wet van Murphy: als iets mis kan gaan, dan gaat het mis.

Zoals ik al in mijn vorig blogbericht aankondigde, verkeert niet iedereen in topconditie om te vertrekken.

Chris heeft een ontsteking op haar heupgewricht en moet rusten.

Nicole scheurde eind juli een gewrichtsband aan haar voet en heeft hier nog steeds een beetje last van.

Ingrid daarentegen voelt zich in topvorm en Johan is in de zevende hemel sinds zijn laatste bloedonderzoek zó goed was dat hij zeker meekan.

Zelf ben ik blijkbaar uitgekozen om de wet van Murphy gestalte te geven.

Sinds we terugkwamen uit vakantie, sliep ik megaslecht. Naar huisdokter gegaan die daarop mijn slaapmedicatie veranderd heeft.

Maar had ook al een vijftal dagen last van beginnende verkoudheid en keelpijn. Dat is nu allebei in volle hevigheid doorgebroken, met bijkomend lichte koorts en grote vermoeidheid.

Gevolg: ik neem sinds gisteren antibiotica – ben ik geen voorstander van, maar in dit geval kunnen we maar beter geen risico’s nemen, nietwaar?

Baal als een stekker, na mij 8 maanden zo goed voorbereid te hebben en er helemaal klaar voor te zijn, voel ik mij momenteel helemaal terug naar af.

Binnen 3 dagen vertrekken we en ik heb toch nog wel een aantal dingen te doen (o.a. valies maken), maar ga toch proberen zoveel mogelijk te rusten en dan maar op het beste te hopen.

Als jullie een beetje willen duimen dat ik er tegen woensdag, en zeker tegen vrijdag als we onze eerste grote activiteit hebben (Klettersteig) weer helemaal bovenop ben? Alvast bedankt!

Mogelijk is dit mijn laatste blogbericht voor ons vertrek.

We hebben ginder geen internetverbinding en zijn zelfs een groot deel van de tijd niet per gsm bereikbaar (er gaat wel een sateliettelefoon mee voor noodgevallen, hopelijk hebben we die niet nodig!).

Ik neem dus een schriftje mee en probeer iedere dag voor mezelf een soort blogbericht op te schrijven, als we terug zijn kan ik dan alle berichten publiceren.

Als het weer het toelaat, is de planning als volgt:

Woensdag 7/9 : vertrek

Vrijdag 9/9 : Klettersteig

Zondag, maandag, dinsdag en woensdag : 4-daagse beklimming naar de Monte Perdido en terug

Vrijdag 16/9 : canyoning

Zondag 18/9 : terugkomst

Wat er de andere dagen op het programma staat, zal een verrassing zijn. In principe zijn dat rustdagen, maar Outward Bound kennende, zullen ze zeker nog leuke dingen voor ons in petto hebben!

Dus allemaal : tot na 18/9, geef me dan wel een beetje tijd, want ik zal vermoedelijk weer genoeg foto’s genomen hebben om een hele week mee zoet te zijn eer ik de bijpassende blogs kan schrijven. ;o)

Iedereen bedankt voor het maandenlange meeleven, meelezen en supporteren en hopelijk lees je hier binnenkort een schitterend verhaal!

Liefs,

Marie-Rose