Ziek

Vandaag heeft Nicole een wandeling gepland in Hoeselt. We keken er enorm naar uit.

Frieda had gevraagd of onze partners ook mochten meekomen, en ja, dat mocht.

François (van Frieda) en François (de mijne) zouden dus ook meegaan.

Helaas heeft een boterhammeke martino stokken in de wielen gestoken.

Zondag had ik al 2 broodjes martino mee naar de Antwerp miles, en maandag was er nog martino over. Dus maandagavond nog behoorlijk wat martino gegeten, met het idee dat dat maximum 2 dagen goed blijft en we anders de rest moesten weggooien.

Gevolg: gisteren serieuze maag- en darmkrampen, misselijk en zo slap als een vod.

3/4 van de dag in mijn bed gelegen en enkel beschuitjes en een Activia gegeten, in de hoop dat het vandaag beter zou zijn.

Helaas... vanmorgen nog steeds buikkrampen, diarree, 37,6° koorts (dat is natuurlijk niet veel, maar bij mij wel een teken dat er iets niet goed is) en nog steeds zo slap als een vod.

François vond dat we dan beter niet konden gaan. Wat een wijs ventje heb ik toch, natuurlijk heeft hij volkomen gelijk, maar ik voel me er superongelukkig door.
Had me hier zooooo op verheugd, temeer daar het dan nog in mijn geliefde Limburg is!

Bovendien vind ik het ook erg dat ik hierdoor Martine in de problemen breng, want zij zou met ons meerijden. Heb haar natuurlijk meteen gebeld en hoop dat ze toch alleen zal kunnen rijden, ze zou nog met Marc overleggen.

Nicoleke, very very very sorry, ik vind het echt verschrikkelijk, maar ik kan er helaas ook niets aan doen. Voor mij in ieder geval geen martino meer!

Maar dat wandelen in Limburg maken we zeker op een andere keer goed! En dat lekker stuk zelfgebakken cake houd ik te goed hé! ;o)))

Voor degenen die dit nog zouden lezen voor ze gaan wandelen: een hele fijne wandeling gewenst, ’t zal zeker mooi zijn daar en het is ook nog prachtig weer vandaag, wat wil je nog meer? Geniet ervan!

Antwerp Miles

Gisteren trokken we met 4 MP-ers + aanhang naar Antwerpen voor de Antwerp Miles, waar Luc, Georges, Stefan (vrienden van Johan) en Stoffel (oudste zoon van Johan) zich hadden laten sponsoren ten voordele van MP.

Ze moesten op voorhand een richttijd aangeven waarbinnen ze de 5 km (voor Luc) of de 10 miles (16,1 km) zouden lopen. Voor iedere minuut dat ze vroeger binnen waren, kregen ze van diverse personen een bepaald bedrag.

Met Martine en Marc (Martines man die ook de 10 miles ging lopen) mocht ik meerijden naar de P+R parking in Melsele, vanwaar we met de tram verder zouden gaan. Het allerlaatste plaatsje op de parking werd net voor onze neus ingenomen, maar gelukkig vonden we nog plaats in een aanpalende straat.

Op de plek van de 10 miles aangekomen, was het maar goed dat Johan ons stond op te wachten en dat hij ons gezien had, want wij zouden hem straal voorbij gelopen zijn. Zo klein is hij nochtans niet hé, maar zoooooveel volk, je wist niet waar eerst kijken.

Het was een fijne kennismaking met Simonne (de vriendin van Johan) en even later ook met François (de man van Frieda), die samen met haar arriveerde.

Om 13.30 u vertrok de 5 km en gingen we tussen al dat volk Luc zoeken. Tot Johans grote verbazing verscheen opeens ook zijn andere zoon Hannes om mee te lopen met de 5 km. Van een aangename verrassing gesproken!

Na een twintigtal minuten kwamen de eersten al over de eindmeet en gingen we daar weer supporteren.

Met ons viertjes vielen we totaal niet op tussen al die andere, dikwijls dezelfde, gekleurde t-shirts, maar we hebben toch hard ons best gedaan om "onze" lopers aan te moedigen!

Nadien konden we gezellig bij elkaar zitten en nader kennismaken, want de 10 miles vertrok pas om 15.30 u.

Johan klom op een afrastering om tussen al die lopers (16.000!) Stoffel en onze andere sponsorlopers te zoeken.

Op een bepaald moment had Stoffel zijn vader gezien, maar omdat ik op dat moment met Frieda aan het praten was, had ik helemaal niet door dat dat Stoffel was (hij lijkt als twee druppels water op Hannes) en heb ik dus helaas van hem geen foto. Sorry, Stoffel en Johan!

Het duurde bijna een half uur eer die 16.000 lopers vertrokken waren, en toen konden we weer wat gaan zitten. Niet al te lang echter, want de snelste finishte al op 49 minuten!

Nadat Marc binnengekomen was, wachtten we nog op Stoffel, maar die is erin geslaagd incognito langs een zijkant te verdwijnen. ;o))) Maar hij liet wel via sms aan Johan weten dat hij ruimschoots voor zijn opgegeven tijd binnen was. Hoera en een dikke proficiat voor alle lopers!

Gelukkig kenden Martine en Marc de weg terug naar de juiste tram, want op mijn eentje zou ik het maar moeilijk gevonden hebben.

Het was uiteindelijk toch 20 u eer ik weer thuis was, raar dat je van een hele dag nietsdoen zo moe kan worden... ;o)

Sponsoringsactiviteiten

Binnenkort beginnen onze sponsoringsactiviteiten. Het zijn er heel wat.

Opdat iedereen die dit leest, tijd zou kunnen vrijmaken om te komen supporteren en/of deel te nemen, geef ik hier alvast een opsomming van degene die al vaststaan :

17 april : Antwerp Miles. Verscheidene lopers laten zich sponsoren ten voordele van Monte Perdido.

1 mei : rommelmarkt te Lembeke. Wij staan er met een stand waar je vanalles kan kopen, o.a. ook de door Martine zelf gekalligrafeerde verjaardagskaarten.

8 mei : OCMW-ontbijtbuffet in Lochristi. We staan er met een stand azalea’s en kaarten.

15 mei voormiddag : OCMW-ontbijtbuffet in Lochristi. We staan er met een stand azalea’s en kaarten.

15 mei namiddag : stadsloop Gent. Heidi en haar zoon lopen elk 5 km en laten zich sponsoren.

18 juni : benefietoptreden groep Tamboerijn in Oud-Turnhout. Met tombola.

25 juni : BBQ chiro Deurne. Er zal een spel staan waarvan de opbrengst voor Monte Perdido is.

26 juni : processie in Poederlee. Wij staan er met een stand.

3 juli: wandel- en fietshappening in Mol.

24 juli: kruidenwandeling in Opheers.

3 september : kunstveiling + benefietoptreden groep Coup de frein in Lochristi.

Wij hopen dat jullie massaal (d.w.z. ook met familie, vrienden, buren, kennissen, ...) naar deze activiteiten zullen komen. Vertel het vooral verder!

Ik probeer nog voor elke activiteit enkele dagen van tevoren een bericht te posten met meer uitleg, o.a. concrete plaats en uur.

Alvast bedankt om ons te willen sponsoren!

Wandelen met stokken

Eergisteren kwamen we met onze groep samen in Sint-Joris-Weert. Het was de eerste van twee begeleide wandeltochten als voorbereiding op onze expeditie in september.
Dit keer zouden we leren wandelen met stokken.

Het was fijn kennis te maken met Channe (die in september meegaat als vrijwilligster), Jac (idem en trekking- en dus ook wandelstokkenspecialist) en Jos (gaat mee als kinesist). Uiteraard waren Ilse en Geert ook van de partij.

Chris helaas niet, haar voet is nog niet voldoende hersteld. We hebben haar gemist en wensen haar spoedig beterschap!

We waren blij dat Ingrid er ’s namiddags ook bij kon zijn, zo waren we toch met 11 van de 12 – helaas dus nog steeds geen nieuwe groepsfoto, eens moet die er toch komen, al vind ik deze met 11 ook heel goed geslaagd:

Nadat iedereen zich even kort voorstelde, vertrokken we richting bos.

Al snel kwamen we aan een piepklein hellinkje, waar Jac ons leerde op welke manier we best bergop en bergaf gaan. Een nieuwe manier die ik nog niet kende, zeer goed om de knieën te ontlasten bij het stijgen.

Daarna leerde hij ons hoe we precies onze stokken moesten instellen, waarna we een kleine testwandeling (met stokken) deden.

Onderweg deden we ook evenwichtsoefeningen op boomstammen, weer een stukje wandelen, en toen was het tijd voor het zelf meegebrachte middagmaal. Jac zorgde voor een zeil waaronder onze rugzakken droog stonden, want het was een beetje aan het regenen, gelukkig niet erg hard.

Na het eten deden we enkele teambuildings- en evenwichtsspelletjes, waarna we weer gingen wandelen.

We kwamen aan een redelijke helling, waar Jac ons leerde al zigzaggend naar beneden te gaan (weer goed om de knieën te ontlasten) en vervolgens naar boven te komen, en dit drie keer na elkaar, waarbij we de laatste keer ongeveer in een rechte lijn naar beneden moesten wandelen.

Toen we boven kwamen, moesten we onze hartslag meten, en een minuut later opnieuw, zodat je kon zien hoeveel je op één minuut recupereerde. Dat viel in mijn geval toch redelijk mee, oef!

Tot slot deden we nog een wandeling van 1,5 uur met weliswaar twee rustpauzes, de eerste keer kwamen we Martines nachtmerrie en mijn droom tegen, namelijk 5 honden, de tweede keer deden we nog een spelletje dat enigszins op onze lachspieren werkte.

Terug aan het station gekomen (ons vertrekpunt) wuifden we eerst Nicole uit die met de trein gekomen was en vertrokken de meesten huiswaarts.

Martine, Johan, Robert en ik gingen nog eerst iets drinken, want Martine snakte al de hele dag naar koffie. Jaja, dat gaat nog iets worden die 12 dagen in Spanje zonder koffie onderweg!

Binnenkort komen ook onze eerste sponsoringsactiviteiten eraan: op 17 april lopen er mensen voor Johan op de Antwerp Miles, op 1 mei staat Sandra op de rommelmarkt in Lembeke, en op 15 mei lopen Heidi en haar zoon op de stadsloop in Gent. Binnenkort meer hierover!

Tussendoor gaan we op 20 april ook nog wandelen bij Nicole, kwestie van training in superaangenaam gezelschap, en komen we ergens in mei nog eens samen bij Martine om te wandelen en te vergaderen.

Ja ja, we zitten niet stil, en dat zal, hoe meer september dichterbij komt, alleen maar toenemen!

Hoezo spierpijn???

Afgelopen donderdag 18,8 km gefietst. Het was de eerste keer dit jaar, en het was eigenlijk al 3 jaar geleden dat ik nog echt gefietst had, buiten een paar kleine ritjes vorig jaar.

Tot nu toe fietste ik nooit meer dan 10 km aan één stuk, en meestal ook nooit meer dan 30 km op een dag.

Dus nu vreesde ik er wel een beetje voor, omdat het al zolang geleden was.

Maar tot mijn eigen grote verbazing ging het heel goed, en heb ik zelfs de hele 18,8 km aan één stuk gefietst!

Dat gaf mij wel moed, dat bewijst volgens mij toch dat door al dat wandelen mijn conditie al een behoorlijk stuk verbeterd is. Dus ikke blij!

Maar dat heeft niet lang geduurd. :o(((

Gisteren 14,5 km gaan wandelen. Was een wandeling (van een wandelclub) met 2 rustpauzes.

Eerst 4,1 km, daarna 6,7 km en tot slot nog 3,7 km.

Na het eerste stukje een klein kwartiertje gerust en gezwind weer verder.

De 6,7 km ging ook nog, maar aan het eind was ik toch blij dat ik weer – dit keer een 20-tal minuten – kon rusten.

Bij de laatste paar honderd meter van de 3,7 km was ik echt kapot, en weer heel blij dat ik François een arm kon geven.

Ik moet er wel bij vertellen dat ik ten eerste mijn hartslagmeter vergeten was, en dat ik wel vrij zeker ben dat ik regelmatig behoorlijk boven mijn toegelaten hartslag zat.

Ten tweede was het in toch ook wel redelijk heuvelachtig gebied (streek van Roosdaal, Pajottenland dus) en had ik mijn wandelstokken niet mee (niet gedacht dat het daar zoveel bergop zou zijn).

Ten derde heb ik de hele afstand met rugzak (rugzak + inhoud tesamen 3 kg) gewandeld, maar daar had ik eigenlijk geen last van.

Maar toen we ’s avonds thuiskwamen, had ik verschrikkelijk pijn aan het plat van mijn voeten, én mega spierpijn aan mijn benen.

Vandaag (zo goed als) geen pijn meer aan mijn voeten, maar wel nog redelijk veel aan mijn beenspieren.

Dus volledige rustdag genomen, kon ook niet anders.

Bijgevolg toch weer in paniek: ga ik het wel halen???

Hoe kan 3,5 km (het verschil tussen 11 km wat ik al een paar keer gedaan heb, en de 14,5 km van nu) zo’n groot verschil maken?

Want aan het eind van de 11 km was ik wel moe, maar had ik toch niet zo’n spierpijn als nu.

En vooral: hoe moet ik dan opbouwen naar 20, 25 en 30 km? En dan nog de hele tijd bergop en met een rugzak met 7 kg erin?

Of ligt het enkel aan het feit dat ik te snel bergop gegaan ben, en mijn wandelstokken niet meehad?

Ik weet het niet, maar als iemand tips heeft, hoor ik het graag, want ik wil er ECHT WEL geraken!!!

Wandeling en vergadering bij Chris

Gisteren waren we uitgenodigd bij Chris thuis. Begin juli organiseert zij als sponsoringsactiviteit een wandel- en fietshappening rond de Rauwse Meren in Mol, en het was haar bedoeling gisteren met de ganse groep één van deze wandelingen te doen, aangezien wij de dag zelf gaan helpen en bijgevolg niet kunnen wandelen.

We werden door Chris en haar man Jef ongelooflijk hartelijk onthaald, en na een koffie (of iets anders) vertrokken we met 3 auto’s naar het begin van de wandeling.

Helaas kon Chris zelf maar een heel klein stukje meewandelen, want bij het inlopen van nieuwe schoenen heeft ze een ontsteking aan haar voet opgelopen. Heel erg jammer, Chris, we wensen je spoedig beterschap!

Oorspronkelijke bedoeling was 12 km te wandelen, maar om diverse redenen zou het 10 km worden, met – op mijn verzoek – een korte rustpauze halfweg.

Heel leuk was dat we voor het eerst voltallig waren, en dat we kennis konden maken met Sandra. Dat viel reuze mee, voor éen iemand zelfs té goed, maar daarover seffens meer. ;o)

Na een wandeling door de bossen en langs het prachtige meer,

waarbij Frieda ons regelmatig attent maakte op mooie dingen die we anders door ons getater niet gezien zouden hebben – bedankt Frieda! – kwamen we bij onze rustplaats aan, waar Chris met de auto naartoe gekomen was.

Iedereen kwam druppelsgewijs toe, maar na enkele ogenblikken bleek dat Robert en Sandra, die onder hun tweetjes al een tijdje als laatsten liepen, nergens meer te bespeuren waren. Chris had hen nog zien lopen toen ze de auto parkeerde, maar nu waren ze nergens meer te zien.

Na enkele minuten gewacht te hebben, besloot Johan Robert op zijn gsm te bellen. Maar ... de echtgenote van Robert nam op. Bleek dat Robert een verkeerd nummer aan Johan gegeven had.

Dus moest Johan aan Roberts echtgenote gaan uitleggen dat we Robert eigenlijk kwijt waren, nee nee, er scheelde niets ernstigs, hij was wel met een spiksplinternieuw jong en mooi mokske op stap, maar verder alles goed jaja ... Hahaha, hilariteit alom!

Via Roberts echtgenote kregen we dan zijn juiste gsm-nummer – want dat had natuurlijk niemand van ons bij – en bleek hij al een heeeeel eind verder gewandeld te zijn, ze hadden niet gezien dat we daar afgeslagen waren.

Enfin, uiteindelijk zijn we toch allemaal weer bij Chris thuisgeraakt, hebben daar onze broodjes opgegeten – Chris had ook nog eens voor soep gezorgd, en Martine voor rijstpap en cake - en nadien weer heel ernstig vergaderd.

Heidi nam opnieuw de taak van secretaresse op zich, dit keer zonder laptop, dus ik wil haar via deze weg al bedanken voor het vele werk dat ze zal hebben om weeral een verslag te schrijven.

Heidi, volgende keer laat je het maar eens aan iemand anders over hé, er zijn kandidaten genoeg!

Tussen het eten en de vergadering zouden we onze definitieve groepsfoto nemen. Jef was 's namiddags weg en de buren bleken niet thuis, dus heeft Chris haar dochter gebeld, die zo lief was meteen te komen.

Maar: toen bleek dat Robert zijn MP-t-shirt vergeten was. Dus is Ingrid, die onder haar t-shirt een groen topje aanhad, zo lief geweest haar t-shirt aan Robert te lenen, zodat we toch allemaal op de foto konden. Maar Ingrid, ik denk dat we toch best nog een nieuwe foto maken, waarop ook jij in “vol ornaat” staat!

Na een weeral lange vergadering namen we afscheid en keerden naar huis terug. Tenminste, dat was toch de bedoeling. Bij Geel hebben we zeker een half uur in de file gestaan, zodat Martine en ik onderweg nog even gestopt zijn om een lekker frietje te eten.

Binnen 2 weken komen we alweer samen, dit keer in Sint-Joris-Weert. Dan gaan we een wandeling maken onder begeleiding van Geert en Ilse, en zullen we ook reeds met enkele van de vrijwilligers die in september meegaan, kennis kunnen maken. Weer iets om naar uit te kijken!

Wandelen, wandelen en … ook een beetje afzien

2 weken geleden had ik even een dipje. Het wandelen wilde niet meer zo goed lukken, 1 dag niet gewandeld werden er 2 en 3, en ik besefte wel dat het zo niet verder kon. Maar vond het ook moeilijk mezelf op te peppen.

Als bij wonder kwam er net op dat moment een mailtje van Nicole, die vertelde dat het trainen bij haar die week niet echt lukte en dat ze precies niet in gang geraakte.

OEF... ik was dus niet alleen!

Daarna volgde ook Gitte met te zeggen dat het bij haar die week ook niet echt lukte – pfff, wat een opluchting. Nou ja, je wil natuurlijk dat het bij iedereen wél lukt, maar je bent tegelijkertijd toch blij dat je niet de enige bent bij wie het eens even wat minder gaat.

Maar dankzij een fantastische mail van Johan, een oppepper voor iedereen om u tegen te zeggen, allemaal dingen die we zelf wel weten maar waarbij het toch fijn is dat iemand ons die even in herinnering brengt, ben ik weer in gang geschoten.

Bij deze nogmaals bedankt, Johan!

Vorige week zondag 11 km gewandeld (in 2 stukken met een half uur pauze tussen). Was de laatste km wel heel blij dat ik François een arm kon geven, want ik was kapot.

Dinsdag dan met Martine naar mijn geliefde Hechtel, waar de wandelclub waarvan ik lid ben een wandeling organiseerde.

Samen met haar 10 km gedaan (ook in 2 stukken), dat ging redelijk goed. Bijna de ganse wandeling in het bos, wat is Hechtel toch prachtig!
 

Onderweg een klein “Lustinke” gedaan hahaha. Toevallig was er op het parcours een touwenbrugje, was natuurlijk niet de bedoeling dat we daarover zouden gaan, maar wat ik vroeger absoluut niet gedurfd zou hebben, daar kon ik nu niet aan weerstaan hahaha.

Gisteren weer 11 km gewandeld in Ronse (Vlaamse Ardennen), dus wel wat licht bergop en bergaf.

Vannacht immens slecht geslapen wegens gigantische kniepijn. Neem al een tijdje geen voedingssupplement meer tegen de spier- en gewrichtspijnen die door Femara (hormoontherapie die ik nog steeds moet volgen) veroorzaakt worden. Hoop altijd dat het zal beteren... niet dus. :o(((

Ga morgen bij de apotheker een – volgens de advertentie – “revolutionair paardenmiddel voor de gewrichten” halen. Er zit glucosamine, chondroïtine en MSM in, dus zou het goed moeten zijn. Ben eens benieuwd. Hou mijn hart al vast voor de prijs, maar op deze manier kan ik ook niet verder.

Om op het wandelen terug te komen, vanmiddag dan maar een Dafalganneke tegen de kniepijn genomen, en 10,5 km gaan wandelen in Herne. Daar is het ook glooiend, dus goed om bergop en bergaf te oefenen. Heb wel op mijn tanden moeten bijten om tot aan het einde te geraken, maar ben nu toch blij dat ik het gedaan heb. We moeten hoe dan ook onze grenzen verleggen, en zonder afzien zal dat niet lukken.

Tegen eind deze maand zou ik toch willen proberen 15 km of 3 uur wandelen te halen. Desnoods in 3 stukken, met 2 rustpauzes. Want anders zie ik mij niet klaar geraken om tegen september 7 uur bergop met rugzak te wandelen. Wandel trouwens momenteel alweer een hele tijd zonder rugzak. Vind dat je niet én tijd én gewicht in één keer kan bijwinnen.

Ga morgen wel proberen met rugzak naar de kine te gaan, maar dat is maar een half uurtje heen en nadien een half uurtje terug.

En zo probeert ieder van ons naar eigen vermogen te doen wat hij/zij kan om elke maand een stapje dichter bij de Monte Perdido te komen, een prachtige berg in zowel de letterlijke als de figuurlijke betekenis. Op hoop van zegen dat we hem zullen kunnen overwinnen!